Entry 108

Sculpture 13: Scientia or The  Triumph of Science over Death

In 1890, Jose Rizal sent two statuettes to his friend Ferdinand Blumentritt, an Austrian scholar. These hand-crafted sculptures were made of clay. One of the statuettes was Scientia or The Triumph of Science over Death.

It is figure is of a nude, young woman holding a torch with both stretched hands. At her feet is a large skull from which she stands. Her long hair covers her lower privates.

The clay statuette is now in Fort Santiago in Intramuros. However, a monumental copy made of concrete guards the Calderón Hall (College of Medicine) in the University of the Philippines Manila. I am not familiar of its artist but it has nuances from the original statuette. For one, the countenance is not identical, however all the elements and symbols are present.

Below is a composite of images of the sculpture.

untitled-1

Advertisements

Entry 107

Hiling sa Kalikasan

Ulan, huwag kang tumilà
Lunurin ng iyong mga patak
Ikubli ang bawat pighati
Anurin ang pakiramdam

Hangin, guluhin ang isipan
Tangayin ang mga alaala
Kapwa masakit at maligaya
Ipadpad sa dakong limót

Araw, punitin ang karimlan
Bitbit ang bagong simula
Kasabay ng mga silahis
Upang maparam ang lamig

Alon, hampasin ang pampang
Ibulong ang mga kwento
Mula sa ibang mga lupain
Maging uyayi sa paghimbing

Lupa, ihimpil mga bundok
Pasibulan ang kaparangan
Maging mulàan ng búhay
At kahinatnang himlayan

Entry 106

Rekord

Noong hayskul ako nakapagpakabit kami ng cable TV. Bilang mahilig ako sa telebisyon, ako lagi ang may hawak ng remote control. Paborito kong panoorin ang ANC, BBC World, NHK, DW, AXN. Mas maraming news channels ang pinapanood ko, di ko alam kung bakit. Siguro dahil gusto ko noong maging reporter o news presenter. Gustong-gusto ko talaga ang musika ng BBC World noon (hanggang ngayon) pati ang minimalist design ng grapics nito.

Ang natatandaan ko pa, nirerekord ko ang opening music ng BBC World pati ang ilang awit sa anime. Itinatapat ko sa ispiker ng telebisyon ang aking ang Sanyo microcassette recorder kapag magsisimula na ang palabas. Ang maganda sa mga international channel, on time sila nagsisimula, sakto pati sa segundo.

Nagtitiyaga rin akong manood ng isang Japanese variety show ng mga lalaking idol kahit di ko maintindihan. Kung di ako nagkakamali, Shounen Club iyon. Dito nagsimula ang pagkahilig ko sa mga Japanese idol. May kung ilang dorama na rin ang napanood ko ngayon. Salamat at nauso ang mga fansub.

Ang siste habang nagrerekord ako, biglang may kakatok sa tindahan namin upang bumili. “Tao po!” sabay tuktok ng barya. Lilingunin ko siya nang pataray, “Ano yun?” painis na tanong. Naalaala ko tuloy ang aming lumang tindahan. Madalas nakakalimutan ko kung magkano ang ibang bilihin. Tinatanong ko pa nga yung bumibili kung magkano. Sila pa nga minsan ang nagtuturo kung saan ko kukunin ang binibili. Hindi ko kasi mahanap. O hindi ko kasi gustong hanapin.

Siguro’y nalulugi ang tindahan namin dahil sa kakakuha ko ng Coke sa ref. Kung hindi 500 mL, litro ang tinutungga ko. Masarap kasi ang softdrink. Nakapapawi ng init at lumbay. May kung ilang bote rin akong naiinom sa isang araw. At hindi ko inililista iyon. Bilin pa naman sa akin na ilista ang anumang kukunin sa tindahan.

Kung alam ko lang na sa panahon ngayon mauuso ang internet at mas madaling makakuha ng kopya ng news bed at anime na kanta, hindi na sana ako nagpakahirap magrekord sa telebisyon. Mas malilinaw pang mp3 ang madadownload ngayon.

Nasaan na kaya ang rekorder at mga nirekord ko?

Entry 105

Ilang Talâ sa Virgin Labfest 12

Ito’y maikling talâ sa mga napanood kong dula sa VLF12 na itinanghal sa Tanghalang Hermogenes Ylagan sa CCP mula 29 Hunyo hanggang 17 Hulyo 2016. May tema itong “Binyag”.

[Ang larawan ay mula sa website ng CCP.]

SET A
Dahan-dahan ang Paglubog ng Araw (Soc delos Reyes; Adolf Alix, dir.)
Isa itong personál na salaysay na layong iparamdam ang sakít ng napipintong kamatayan. Tungkol ito sa pagkukubli ng kahinaan (kapwa pisikal at emosyonal) at hindi pagtanggap sa posibilidad ng isang mapait na katotohanan. Naalala ko tuloy ang tila parehong nangyari sa akin at sa aking ama na namayapa na.

Ang Sugilanon ng Kabiguan ni Epefania (May Cardoso, Charles Yee, dir.)
Kapanipaniwala ba ang kuwento ng mga lasing? Isinalaysay nila ang kasaysayan ng isang mahiwagang babaeng si Epefania at ang kabiguan nito sa pag-ibig upang di pamarisan ng kaibigan nilang nabasted. Ibinabahagi nito na hindi lahat ng pag-ibig ay natutugunan ayon sa inaasahan o gustong asahan. Madalas, naisasawalang-bahala pa kahit na ibinigay at ginawa na ang lahat, pati imposible. Ang isa pang siste, malungkot ang epipanya ni Epefania – naliwanagan siya na walang tutugon sa kanyang pag-ibig.

Si Jaya, si Ronda, si Barbra at ang Mahiwagang Kanta (Oggie Arcenas, Roobak Valle, dir.)
Kuwento ito ng tatlong babaeng magkaibigan – asawa ng politiko, OFW sa Qatar, at manghuhula (no, witch pala). Sa loob ng karaoke box, ninanamnam nila ang saglit na kaligayahan ng pagkakaibigan. Sa kanilang usapan, mababanaag na sadyang mailap ang kaligayahan, laging parang may kulang. Ngunit napupunan ang mga pagkukulang sa pagkatao ng mga tunay na kaibigan. Mahusay ang pagkakasulat at nakakagiliw ang usapan ng mga tauhan. ♫ We are family … ♪

SET B
Bahay-bahayan, Tagu-taguan (Herlyn Alegre; Ricardo Magno, dir.)
Isa itong pagsasalokal ng migrant at refugee crisis sa Europa. Itinatanyag nito ang kakayahan ng táong umasa sa kabila ng kalagayang walang pag-asa. Nagbabago ang ugali ng tao ayon sa pangangailangan at sitwasyon – nagiging matigas at manhid upang magpatuloy mabúhay. Isa pa, ang tahanan ay nabubuo kahit saan, kahit walang bahay. Subalit kung nawala naman ang kasalo mo sa pagbuo ng tahanan, maging ang pagkakaroon ng bahay ay wala nang saysay.

Ang Bata sa Drum (Dominique La Victoria; Dudz Terana, dir.)
Kuwento ito ng magkapatid at ng napipínto nilang paghihiwalay. Simple ang istorya ngunit sasampalin ka, saka ka paiiyakin. Ang magkapatid ay biktima ng isang sirang pamilya. Para sa isang bata, ang paghihiwalay ay katumbas ng pagbabagong walang katiyakan. Gaano man planuhin at paghandaan, masakit ang paghihiwalay.

Loyalist (Kanakan-Balintagos; Lawrence Fajardo, dir.)
Isa itong komedyang nagpapaalala sa nakakalimot at nagsasalaysay sa walang alam. Ang ina ay loyalista ni Marcos, samantalang ang anak ay aktibista (at artist). Binubulay ng dalawa ang kalagayan nila at ng bansa sa panahon ni Cory at ang bagong namamayagpag na zeitgeist. Matalinghaga ang dulang ito. Ang ina pa rin ang tagapaglinis ng kalat ng anak at tagabigay ng allowance. Gayon din kaya na maraming nanatiling loyalista sa pamahalaang pumalit? At sila pa rin ang gumabay sa magulong kalagayan ng sumunod na administrayon. Ang magulo nilang búhay ay larawan ng magulong bansa.

13599928_10154260567197910_7297094718482494337_n

Nanatili siyang loyalista (Irma Adlawan) sa kabila ng pagbabago ng administrasyon, samantalang ang kanyang anak ay tinuligsa ang nakaraang rehimen. [Ginamit ang larawan sa pahintulot ni Vlademeir Gonzales.]

SET C
Ang mga Bisita ni Jean (Ma. Cecilia de la Rosa; Ariel Yonzon, dir.)
Salaysay ito ng búhay ng isang namundok ngunit nagbalik-loob. Gusto nitong magpakita ng ilang posibleng tugon sa maraming tanong na “paano kung” at “bakit ganito”. Repleksiyon ito ng struggle ng mga burgis na sumáma sa pakikibaka dahil sa ideolohiya – may nagpatuloy, may tumigil, may namatay. Tinatanong nito kung totoo bang nawawala ang pag-ibig (sa tao man o sa paniniwala) upang sundin ang personal o ibang kaligayahan. Ano pa nga ba ang magagawa ng alaala, kundi isang daláhin na dapat gunitain at iyakan?

Bait (Guelan Luarca; Mara Marasigan, dir.)
Kuwentong nagtuturo ng pagpapatawad at nagtatanong kung kailan tayo matututo. Sa usapin ng relihiyon at paniniwala, laging may magsasabing “Kami ang tama”. Kaya nahihirapan tayong magpatawad ay dahil may kailangang manaig na tama. May kanya-kanya katwiran ang tao at mula rin dito ang pagiging makasarili o pag-iisip na pansarili. Laging nananaig sa tao ang “kanyang” karapatan. Sa pagkawala ng bait, nagpapatuloy ang pagkamuhi, at vice versa.

Mula sa Kulimliman (Carlo Vergara; Hazel Gutierrez, dir.)
Kuwentong hitik sa panlipunang katatawanan. Ang sakripisyo ay may kahalong pag-ibig, matututunan mo iyan sa dulang ito. Masayang sundan ang bawat tauhan dahil sa kanilang kakaibang kalagayan – inang umaasa ng magandang buhay, anak na may investment na komiks, at amang walang trabaho ngunit isang tagapagligtas. Tiyak na mapapapalakpak ka sa bawat rebelasyon! Maigi na nilahukan ito ng pantasya, alamat, at mitolohiyang Filipino.

SET D
Marte (Eliza Victoria; George de Jesus, dir.)
Kuwento ito ng mga manggagawang nagtatrabaho sa human settlement sa Marte (Mars). Ang kalagayan sa Marte ay pareho din sa Mundo (Earth) – maliit na pasahod, sobrang pagtatrabaho, walang benepisyo, at iba pa. Sinasabi lámang nito na pareho ang pahirap sa mga manggagawa saan mang lugar sila, sa anumang panahon (nakaraan at hinaharap). Nangyayari ito hanggang may mapagsamantala at may mapagsasamantalahan.

Daddy’s Girl (Ricardo Novenario; Nicolas Pichay, dir.)
Pinagbubulayan ng dulang ito ang konsepto ng pagkakaroon ng soul mate. Kahit magpaulit-ulit ang búhay ng tao, si B ang katambal ni A dahil sila ang para sa isa’t isa. Paano kung ang magka-soul mate ay ang ama at anak nito? Bakás ang insésto sa kuwento. Tila nakalimutan na may iba pang lébel ng pag-ibig o pagmamahal. Hindi lahat ay erotika.

Hapagkainan (Rick Patriarca; Chris Martinez, dir.)
Paano mapapanatiling masaya at punô ng respeto ang isang pamilya? Ito ang pilit ginagawa ng pamilya sa dula. Ang siste, sa ilalim ng kanilang pagbabalátkayô, matagal nang nabubulok ang pagtingin ng ama, ina, at mga anak sa isa’t isa. Isa itong matalinong sátirá sa pagkasira ng pamilya at ng lipunan kalaunan. Tigib din ng maraming usaping panlipunan ang dula gaya ng krimen, harassment, PMS, aborsiyon, LGBT, droga, relihiyon, diborsiyo, at iba pa. Ang kabi-kabilang murahán at pagsisiwalat ng kasiraan ay nakapagpagiliw sa manonood, kabilang ako. Marahil ganito ang marami sa atin: ipinapakita ang magagnda ngunit itinatago ang nabubulok na kalooban.

13566959_10154265942687910_4672948021162298731_n

Ang butihing ina (Adriana Agcaoili) na naghanda ng hapunan sa hapagkainan, at ang isa sa kanyang dalawang anak (Mikoy Morales). [Ginamit ang larawan sa pahintulot ni Vladimeir Gonzales.]

 

 

 

 

Entry 104

Sculpture 12: The Original Oblation

Integrally attached to the identity of the University of the Philippines is the sculpture Oblation. Or, nowadays, it can be the other way: attached to the Oblation is UP.

The corroding statue that everyone beholds in front of Quezon Hall in UP Diliman is not the original. (The greenish corrosion actually adds to the beauty of the statue.)

The original is located way beyond the back of Quezon Hall – inside its mirror building, the Gonzales Hall (the Main Library), formerly home to the School of Fine Arts and Architecture.

Part of my series on the iconic Oblation, and in commemoration of UP’s 108th year, I am posting my previously unpublished photos of the statue.

DSC_0059

Undoubtedly the Oblation looks like Anastacio Caedo, later a professor in the UP College of Fine Arts.

Here are essential information about the Oblation.

  • The sculpture is an interpretation of the 2nd stanza of Rizal’s “Mi ultimo adios”.
  • It was made in the studio of Guillermo Tolentino in Retiro Street, Manila (now named N.S. Amoranto Street in Quezon City).
  • The original is made from concrete; later, a replica made from bronze was cast in Italy.
  • It first stood in front of Rizal Hall in the (original) Manila campus of UP in Padre Faura Street. (There was no Diliman campus that time.)
  • It was originally completely nude. UP President Jorge Bacobo suggested to cover it with a fig leaf.
  • The models for the sculpture were Anastacio Caedo, Tolentino’s student, and Vergilio Reymundo (yes, that’s the spelling), Tolentino’s brother-in-law.
  • The cost of the sculpture was Php2,000, taken from contributions.

Continue reading

Entry 103

UP Naming Mahal (UP Beloved) Music Sheets

This may or may not be a re-post about UP’s hymn “UP Naming Mahal” erstwhile sung as “UP Beloved”.

I wrote about this in the past, but here now I am providing the music sheets and additional information.

I recently acquired an addition to my collection of this evocative music. I have three different versions.

Let me call the first one exhibit A. I chanced this from a program booklet of some UP event decades ago. At the back page is an image of the music sheet titled “UP Beloved”. It is set to the key of B-flat. I assume that this is the original arrangement made by Nicanor Abelardo in mixed voices and piano.

Exhibit A: UP Beloved (mixed voices and piano, key of Bb)

My exhibit B is a copy of a music sheet from the library of UP College of Music, also having the English lyrics, and reset to the key of A-flat, two semitones lower than the original key.

Exhibit B: UP Beloved (voice and piano, key of Ab)

Lastly, exhibit C is the a capella arrangement by Nhick Ramiro Pacis, also set to the key of A-flat. This is the version sung by the UP Concert Chorus and subsequently the official version today.

Exhibit C: UP Naming Mahal (a capella mixed voices, key of Ab)

The hymn was conceived through two contests in 1917. The contest for a poem to embody UP was won by Teogenes Velez, a liberal arts student and later a law student. (He would later be a member of the 7th Legislature (1925–27), representing Misamis.) And the contest for setting that poem to music was won by Nicanor Abelardo, a music student that time.

There is a story telling that Abelardo did the music literally in minutes before the contest deadline. This story is documented in the book Nicanor Abelardo: the Man and the Artist by Ernesto Epistola.

“It was already within the hour of the deadline when they (Nicanor and his wife) arrived home. Nicanor immediately went to the round table where he usually wrote and started to work. … For some minutes he hummed, whistled, sang, beat time, and wrote. Then he went to the piano, played the piece through, made a few changes but it was already ten minutes before the deadline. The boy sent to submit the entry had to run all the way to the conservatory to be on time.” (p 38)

Nicanor Abelardo bust in UP College of Music

Nicanor Abelardo’s bust in UP College of Music

Below is the poem penned by Teogenes Velez:

UP Beloved

U. P. beloved, thou Alma Mater dear
For thee united our joyful voices hear
Far tho we wander o’er island yonder
Loyal thy sons we’ll ever be,
Loyal thy sons we’ll ever be.

Echo the watchword the red and green forever
Give out the password to the Hall of brave sons, rare.
Sing forth the message, ring out with courage.
All hail, thou hope of our dear land,
All hail, thou hope of our dear land.

The Filipino translation, however, was a composite of texts made by seven entrants to a translation contest in 1969. As there was no clear winner, the works by Carlito Barril, Conrado Galang, C.P. Habito, Bienvenido T. Miranda, Jose L. Pelayo, Hilarion R. Rubio, and Severino S. Tabios were used in the present text sung today.

UP Naming Mahal

U.P. naming mahal, pamantasang hirang
Ang tinig namin sana’y inyong dinggin
Malayong lupain amin mang marating
Di rin magbabago ang damdamin
Di rin magbabago ang damdamin.

Luntian at pula sagisag magpakailan man
Ating ’pagdiwang bulwagan ng dangal
Humayo’t itanghal giting at tapang
Mabuhay ang pag-asa ng bayan
Mabuhay ang pag-asa ng bayan.

IMG_8527

***

I will be posting my unpublished photos of Oblations in many constituent universities and campuses of UP soon. For an easy compilation of them, read “Entry 058“.

References:

Epistola, Ernesto V. Nicanor Abelardo: the Man and the Artist. Manila: Rex Book Store, 1996.

“Online Roster of Philippine Legislators.” House of Representatives. <http://congress.gov.ph/orphil/index.php>

“Tatak UP.” University of the Philippines Diliman. <http://upd.edu.ph/about/tatak-up/>

“Teogenes Velez – the man behind the lyrics of UP Beloved” CDODev.com. <http://www.cdodev.com/2011/08/09/teogenes-velez-the-man-behind-the-lyrics-of-up-beloved/>

Entry 102

SiningSaysay

Last year I visited the SiningSaysay exhibit at the Gateway Tower. For more information about this, you can visit here.

In a nutshell, the exhibit showcases Philippine history visually and artistically. It is an interpretation of our national historiography showing not only events but also cultures, beliefs, and scholarly discoveries that in many ways help define the Filipino.

Below are some of the paintings that I like. I suggest you visit the exhibit, too, at the 5th floor of Gateway Tower in Cubao, Quezon City. Each painting is 6 feet by 12 feet large. (I had to crop the images to exclude the bollards.)

by Junyee

 

by Simkin de Pio

 

by Gig de Pio

by Gig de Pio

by Gig de Pio

by Gig de Pio

 

by Randy Solon

by Randy Solon

by Abdulmari Asia Imao

Continue reading